Gouden zomer voor Moterboot de Mariejanne

Ontelbare keren stak hij met de boot van wal. En elke vaartocht gebeurde er wel iets leuks, aparts of ontroerends. "Ik heb zoveel meegemaakt met die boot, daar kan ik wel een boek over schrijven", zegt Dieter. "Misschien moet ik dat gewoon een keer doen. Er zijn echt duizenden verhalen en anekdotes over de Mariejanne en haar vaartochten. Hele generaties hebben er mee gevaren. Ik heb nu vaak vaders of zelfs opa's met kinderen in de boot, die vroeger als kind zelf mee geweest zijn."

Hoe het begon

Derper Jan Dekker, ook wel bekend als Witte Jan, liet de boot bouwen bij de werf van Kamminga in Wormerveer met het doel er toeristen mee rond te varen. Witte Jan vernoemde de boot naar zijn kinderen Maria en Jan. In de zomer van 1961 maakte de gloednieuwe Mariejanne haar eerste rondvaart. "De eerste jaren maakte Jan er een heel spektakel van om de boot weer uit het water te krijgen, herinnert Dieter zich. "Het is een stalen boot, dus die weegt nogal wat. Jan had wel een kar, maar geen trekker. Dus 's ochtends reden ze de boot met kar en al te water en duwden dan met wat sterke kerels de boot eraf. 's Middags als hij weer op de kar moest maakt Jan een heel lang touw aan de boot vast en liep vervolgens met een toeter over het strand om zoveel mogelijk kinderen bij elkaar te krijgen. Op zijn teken trokken de kinderen de boot uit het water en als dank kregen ze allemaal een ijsje. Dat was geweldig. Ik heb zelf als jochie ook nog wel aan dat touw staan te trekken. Overigens zonder te weten dat er een boot aan vastzat. Als je de toeter hoorde rende je naar het touw en daarna kreeg je een ijsje."

Gewoon begonnen

In 1977 houdt Witte Jan het voor gezien en neemt de vader van Dieter, Arie Broek ofwel Arie Bam, de boot over. Vader en zoon zijn vastbesloten de rondvaarten gaande te houden. Een hele opgave, om naast een fulltime baan de boot in topconditie te houden en vaardagen te maken. "We zijn gewoon begonnen", herinnert Dieter zich. "Mijn vader had in het begin ook geen trekker, dus we maakten gebruik van dezelfde technieken als Jan. En rekening houden met de branding en de stroming hebben we ook al doende geleerd. Maar we waren altijd heel voorzichtig! En dat ben ik nog steeds. Je moet precies weten wat je doet, dat heb ik van mijn vader geleerd. Het heeft geen zin om je passagiers in gevaar te brengen. Mijn vader en ik hebben altijd veel plezier gehad met de boot, tot hij in 1991 allemaal kwaaltjes kreeg en het hem eigenlijk teveel werd. Toen heb ik besloten om de traditie voort te zetten. Dat jaar heb ik ook de hele boot gereviseerd en een nieuwe trekker gekocht. "

De laatste

Vroeger had elke badplaats een boot zoals de Mariejanne. "Nu zijn er nog maar twee langs de Noordzeekust", weet Broek. "Eén in Noordwijk en de mijne. De eigenaar van de Noordwijkse boot is redelijk op leeftijd en als hij er eerdaags mee stopt, kan het zomaar zijn dat ik de laatste ben. Acht jaar geleden heb ik op het punt gestaan om er mee te stoppen. Maar toen gebeurde er iets merkwaardigs. Die dag stond hier bij mij thuis een man met zijn zoon aan de deur. Een muzikant uit Groningen, die mij kwam vertellen dat hij elk jaar op vakantie ging naar Egmond omdat zijn zoon gek was van varen met de Mariejanne. Hij zou persoonlijk liever naar Spanje of een ander warm oord gaan, maar ja, het kind was gek van die boot. Ik vertelde hem dat ik net besloten had om er mee te stoppen. De man vertrok en toen ik er eens goed over nadacht besloot ik toch om door te gaan met varen. Als het blijkbaar zoveel voor mensen betekent, dan mag je daar niet mee stoppen leek me. Ik vond het heel apart dat die dingen zo samenvielen, alsof het zo moest zijn. De muzikant heb ik overigens niet meer op vakantie in Egmond gezien. "

Hulp

Vaste bootsman op de Mariejanne is Cor Blok, een oud-zeeman die beter bekend is als De Daakster. Met de legendarische uitspraak 'Ik wil je best een keertje helpen' stapte hij ruim tien jaar geleden op Dieter af. "En sindsdien heeft hij gaan vaart gemist! In al die jaren misschien één of twee keer omdat zijn vrouw jarig was. Daarvoor heb ik ook altijd heel veel steun en hulp gehad van Bernard Harms en Lars van Huis. Samen hebben we duizenden mensen aan boord gehad. Variërend van normale rondvaarten, tot vrijgezellenfeesten, kinderpartijtje sen trouwpartijen. We hebben zelfs een keer de hele schaatskernploeg aan boord gehad, in de tijd van Hein Vergeer en Leo Visser, en we zijn twee keer naar Sail in Amsterdam geweest. Voor een sinterklaasintocht is de boot een keer op een dieplader naar Utrecht geweest. En we hebben mijn vader er mee naar de begraafplaats gebracht. Dat was heel indrukwekkend. De hele boot was gevuld met bloemen en de kist stond in het midden. Mensen weten me zelfs te vinden voor speciale vaarten om de as van een overledene uit te strooien. Ook dat zijn mooie momenten."

Anekdotes

Anekdotes over de Mariejanne zijn er genoeg. Dieter haalt de ene na de andere herinnering op. "We voeren een keertje langszij een kotter. De bemanning wilde graag een ijsje, dus wij vol gas naar de kant, vier Magnums gehaald, en weer terug. Kregen we als dank een enorme zak met vers gekookte garnalen en hebben we gezellig met de hele boot garnalen zitten pellen. " Als Dieter over het strand loopt met zijn megafoon om in twee talen te informeren wie er mee wil varen over "Das schöne Blaue Mer", is de boot snel vol. "Ooit stapte er als een van de eersten een bloedmooie meid in", lacht hij. "Daarna zag ik allemaal vaders hun kind bij de hand nemen en zich naar de boot spoeden. Geweldig. We hebben heel veel trouwe gasten, daar zijn zelfs stelletjes bij die allebei als kind in de boot hebben gezeten. Vaak zeggen de mensen: Als de Mariejanne vaart begint de zomer pas. Dat vind ik een reuzencompliment. De boot is ook altijd gevuld met blije gezichten."